چه بودم آه درختی به کوه لم داده

پر از غرور پریدن پر از سرور سفر

هنوز لانه ی شان بوی دور دستان داشت

وآفتاب زمستان که میزد آنجا پر

برای صبر زمستانی ام شکوفه ظفر

شکست پشت و ندانستم از کجا خوردم

مرا که بود هزاران هزار سینه سپر