به ساحلی نرساند سفینه ی ما را

چه دوستی ندانم که با دلم کردی؟

که جزتوبرهمه کس تنگ می کندجارا

نفس گشاده چو موجم چه غم اگر بادی

به شهپری که از آن می پرد دل مشتاق

به زیر سایه کشم آشیان عنقا را

مجال ناله به مرغ سحر نخواهم داد