مجال ناله به مرغ سحر نخواهم داد

به ساحلی نرساند سفینه ی ما را

به شهپری که از آن می پرد دل مشتاق

به زیر سایه کشم آشیان عنقا را

شبی که وا کنم از سر خیال فردا را

ز خویشتن به درم ای جنون ره نشناس

چگونه فرق گذارم ز شهر,صحرا را