تا مگر گل چینم از شمع مزار خویشتن

غنچه ام را چون سر دلتنگی یاران نبود

رخت خود بیرون کشید از نوبهار خویشتن

رفتم از دنیا و دستم ماند بیرون از کفن

شیون از سرخی چشم آسمان همچون عقیق

از غریب افتادگانم در دیار خویشتن