شیون از سرخی چشم آسمان همچون عقیق

رخت خود بیرون کشید از نوبهار خویشتن

رفتم از دنیا و دستم ماند بیرون از کفن

تا مگر گل چینم از شمع مزار خویشتن

از غریب افتادگانم در دیار خویشتن