چو کرم پیله,قفس بافتم پریدن را

تمام عمر بسر بردم آرمیدن را

حیات گفتمش_آوخ جوانه سوزم کرد!

درآتش نفس آسمان,دمیدن را

به باغ خلقت آدم چو سیب حوایی,