شمیم شرم تو رخصت نداد چیدن را

به باغ خلقت آدم چو سیب حوایی,

چه انتظار کشیدم-به تو رسیدن را

به غنچه دهنت دست برد حسرت وحیف

به جرم آینه بودن-ستاره ی چشمت

نداده است به من,بخت آرمیدن را

سپیده وار شکیبم شمرده دم زدن است