تویی که میگذری,کوچه دیدنی شده است

نداده است به من,بخت آرمیدن را

سپیده وار شکیبم شمرده دم زدن است

به پرسه گاه تنت,یک نفس کشیدن را

هزار پنجره ام لحظه های دیدن را

پلنگ دشت توام گوشه ای نخواهد داد

به بره های خیال کسی چریدن را