از آستان دوستان مطرود و در هر جا غریبم

هم نفس با مرگم و دنیا مرا از یاد برده

ناله ای هستم کنون در چنگ یک فریاد مرده

این زمان دیگر برای هر کسی مردی عجیبم

غیر طعن و لعن مردم نیست ای مادر نصیبم

زیورم، پشت خمیده، گونه های گود، زیبم

ناله محزون حبیبم، لخته های خون طبیبم