ناله محزون حبیبم، لخته های خون طبیبم

از آستان دوستان مطرود و در هر جا غریبم

غیر طعن و لعن مردم نیست ای مادر نصیبم

زیورم، پشت خمیده، گونه های گود، زیبم

کشته شد، تاریک شد، نابود شد، روز جوانم

ناله شد، افسوس شد، فریاد ماتم سوز جانم

داستان ها دارد از بیداد سل سوز نهانم