کنون کز خاک غم پر گشته این صد پاره دامانم

هر آن باری که من از شاخسار زندگی چیدم

فتادم در شب ظلمت، به قعر خاک، پوسیدم

ز بس که با لب محنت، زمین فقر بوسیدم

چه می پرسی که چون مردم؟ چه سان پاشیده شد جانم؟

چرا بیهوده این افسانه های کهنه بر خوانم؟

ببین پایان کارم را و بستان دادم از دهرم