چرا بیهوده این افسانه های کهنه بر خوانم؟

ز بس که با لب محنت، زمین فقر بوسیدم

کنون کز خاک غم پر گشته این صد پاره دامانم

چه می پرسی که چون مردم؟ چه سان پاشیده شد جانم؟

ببین پایان کارم را و بستان دادم از دهرم

که خون دیده، آبم کرد و خاک مرده ها، نانم

همان دهری که بایستی به سندان کوفت دندانم