که خون دیده، آبم کرد و خاک مرده ها، نانم

چه می پرسی که چون مردم؟ چه سان پاشیده شد جانم؟

چرا بیهوده این افسانه های کهنه بر خوانم؟

ببین پایان کارم را و بستان دادم از دهرم

همان دهری که بایستی به سندان کوفت دندانم

به جرم اینکه انسان بودم و می گفتم: انسانم

ستم خونم بنوشید و بکوبیدم به بد مستی