بس بود هر آنچه زور بی مسلک پست

دیدم که ز بیکران، دردی خاموش

فریاد زمان، رمیده در قلب سروش

کای ژنده بتن، مردن کاشانه به دوش

در دامن این تیره شب مرده پرست

با فقر سیاه... طفل سرمایه مست

قلب نفس بی کستان، کشت... شکست