دیدم که ز بیکران، دردی خاموش

گفتا که خموش! تا که زندانی زور

بهتر شنود، ندای تاریخ ز دور

بستم ز سخن لب و فرا دادم گوش

فریاد زمان، رمیده در قلب سروش

کای ژنده بتن، مردن کاشانه به دوش

بس بود هر آنچه زور بی مسلک پست