می بینم که می لرزید و می ترسید

که من هرگز، به روی چون شما معروفه های پست هر جایی نمی خندم

پای می کوبید و می رقصید

لیکن من... به چشم خویش می بینم که می لرزید

از فریاد ظلمت کوب و بیداد افکن مردم

که در عمق سکوت این شب پر اضطراب و ساکت و فانی

خبرها دارد از فردای شورانگیز انسانی