لیکن من... به چشم خویش می بینم که می لرزید

که سوزانده است تخم یاس را در عمق قلب آرزومندم

که من هرگز، به روی چون شما معروفه های پست هر جایی نمی خندم

پای می کوبید و می رقصید

می بینم که می لرزید و می ترسید

از فریاد ظلمت کوب و بیداد افکن مردم

که در عمق سکوت این شب پر اضطراب و ساکت و فانی