و قدری آن طرف تر کاخ های مرمرین بینی

اگر در ظهر گرماگیر تابستان

تن خود را به زیر سایه دیواری بسپاری

لبت را بر کاسه مسی قیر اندود بگذاری

و اعصابت برای سکه ای این سو و آن سو در روان باشد

و شاید هر رهگذر هم از درونت با خبر باشد

زمین و آسمان را کفر می گویی، نمی گویی؟