هر که این نظم سرود خرم و دلشاد بود

گر دهد چرخ به من مهلتی ای باده خواران

کف این میکده ها را ز عبا خواهم کرد

خانه ذوقی و گوینده اش آباد بود

انتقادی نبود هر سخن آزاد بود

تا قلم در کف من تیشه فرهاد بود