تو می خندی از آن اول به این چشمان گریانم

مرا بی آن که خود خواهم، اسیر زندگی کردی

تو مسئولی خداوندا، به این آغاز و پایانم

من آن بازیچه ای هستم که می رقصم به هر سازت

نه در مسجد، نه میخانه، نه در دیری، نه در کعبه

من آن بیدم که می لرزم دگر بر مرگ پایانم

خدایی، ناخدایی، هرچه هستی، غافلی یا رب