خدایی، ناخدایی، هرچه هستی، غافلی یا رب

تو می خندی از آن اول به این چشمان گریانم

نه در مسجد، نه میخانه، نه در دیری، نه در کعبه

من آن بیدم که می لرزم دگر بر مرگ پایانم

که من آن کشتی بشکسته ای در کام طوفانم

تویی قادر، تویی مطلق، نسوزان خشک و تر با هم