کنون این چنین زار و محکوم و عورم؟

همه اش خنده می زد به صد ناز و نخوت

که من جز حقیقت ز هر چیز دورم

به پاس همین خصلت احمقانه

چه سود از حقیقت که من در وجودش

اسیر خدایان فسق و فجورم؟

از آن دم که شد آشنا با وجودم