من آن مرغ ابر آشیانم که روزی

سیه پرده شم رو را ندیدم

مرا ز آسمان تو باکی نباشد

که خون زمین می طپد در وریدم

به بال شرف در هوا می پریدم

حیات دو صد مرغ بی بال و پر را

به رغم هوس، از هوی می خریدم