به بال شرف در هوا می پریدم

مرا ز آسمان تو باکی نباشد

که خون زمین می طپد در وریدم

من آن مرغ ابر آشیانم که روزی

حیات دو صد مرغ بی بال و پر را

به رغم هوس، از هوی می خریدم

به هر جا که بیداد می گشت دادی