حیات دو صد مرغ بی بال و پر را

که خون زمین می طپد در وریدم

من آن مرغ ابر آشیانم که روزی

به بال شرف در هوا می پریدم

به رغم هوس، از هوی می خریدم

به هر جا که بیداد می گشت دادی

به قصد کمک، کو به کو می خزیدم