به یکرنگی از جای خود می پریدم

به هر جا که بیداد می گشت دادی

به قصد کمک، کو به کو می خزیدم

به هر جه که می مرد رنگی زرنگی

من آن شاعر سینه بدریده هستم

که عشق خود از مرگ می آفریدم

چه سازم شرنگ فنا شد به کامم