من آن شاعر سینه بدریده هستم

به قصد کمک، کو به کو می خزیدم

به هر جه که می مرد رنگی زرنگی

به یکرنگی از جای خود می پریدم

که عشق خود از مرگ می آفریدم

چه سازم شرنگ فنا شد به کامم

ز شاخ حقیقت، هر چه چیدم