ز شاخ حقیقت، هر چه چیدم

من آن شاعر سینه بدریده هستم

که عشق خود از مرگ می آفریدم

چه سازم شرنگ فنا شد به کامم

ولی ناخلف باشم از دیده باشی

که باری سر انگشت حسرت گزیدم

ار آنرو که با علم بر سرنوشتم