ولی ناخلف باشم از دیده باشی

که عشق خود از مرگ می آفریدم

چه سازم شرنگ فنا شد به کامم

ز شاخ حقیقت، هر چه چیدم

که باری سر انگشت حسرت گزیدم

ار آنرو که با علم بر سرنوشتم

ز روز ازل راه خود را گزیدم