آه ای دو چشم فروزان !

می آرد از میانه ی انبوه گیسوان پریشانت

که شهر به گونه ی ما

در خون سرخ نشسته است .... ؟

در رود مهربان کلامت

جاری ست هزاران هزار پرنده ،

بی تو کبوتریم بی پر پرواز ...