گویا میان همهمه ی پارک

وقتی لباس تو ریش ریش ، در هم و پاره

وقتی که چشم های تو در حسرت دویدن و بازی

خیره مانده بود

با آن صدای کودکانه به من گفتی :

عریانی مرا

هرگز نه کسی گفت و نه دانست