با خطی خوانا به روی تخته ای کز ظلمتی تاریک

وان یکی در گوشه ای دیگر "جوانان" را ورق می زد

برای آنکه بی خود ، های و هو می کرد و با آن شور بی پایان

تساوی های جبری رانشان می داد

غمگین بود

تساوی را چنین بنوشت :

"یک با یک برابر هست ..."