از میان جمع شاگردان یکی برخاست ،

غمگین بود

تساوی را چنین بنوشت :

"یک با یک برابر هست ..."

همیشه یک نفر باید به پا خیزد .

به آرامی سخن سر داد :

تساوی اشتباهی فاحش و محض است ...