ماندست چشم نرگس حیران به گرد باغ

در خون دیده غرق به کهسار می رود

نه ماه خار کرد فغان در وفای گل

گل آن وفا چو دید سوی خار می رود

کاین جا حدیث دیده و دیدار می رود

آب حیات گشته روان در بن درخت

چون آتشی که در دل احرار می رود