نی نفس کوردل که سوی دام می رود

جانا بیار باده که ایام می رود

تلخی غم به لذت آن جام می رود

جامی که عقل و روح حریف و جلیس اوست

با جام آتشین چو تو از در درآمدی

وسواس و غم چو دود سوی بام می رود

گر بر سرت گلست مشویش شتاب کن