گر بر سرت گلست مشویش شتاب کن

نی نفس کوردل که سوی دام می رود

با جام آتشین چو تو از در درآمدی

وسواس و غم چو دود سوی بام می رود

بر آب و گل بساز که هنگام می رود

آن چیز را بجوش که او هوش می برد

وان خام را بپز که سخن خام می رود