از کرم مست گشته به اکرام می رود

زان باده داده ای تو به خورشید و ماه و چرخ

هر یک بدان نشاط چنین رام می رود

والله که ذره نیز از آن جام بیخودست

آرام بخش جان را زان می که از تفش

صبر و قرار و توبه و آرام می رود

چون بوی وی رسد به خماران بود چنانک