پاها مکش دراز بر این خوش بساط خاک

آخر کنار مرده کند جان و جسم سرد

خود با خدای کن که از این نقش های دیو

خواهی شدن به وقت اجل بی مراد فرد

کاین بستریست عاریه می ترس از نورد

مفکن گزافه مهره در این طاس روزگار

پرهیز از آن حریف که هست اوستاد نرد