آخر کنار مرده کند جان و جسم سرد

گل های رنگ رنگ که پیش تو نقل هاست

تو می خوری از آن و رخت می کنند زرد

ای مرده را کنار گرفته که جان من

خود با خدای کن که از این نقش های دیو

خواهی شدن به وقت اجل بی مراد فرد

پاها مکش دراز بر این خوش بساط خاک