نیمیش شد خورنده و نیمیش خوردنی

حیران شدست روز که خوبش که آفرید

حیران شده زمین که چو نیمیش شد گیاه

نیمی دگر چرنده شد و زان همی چرید

نیمی حریص پاکی و نیمی دگر پلید

شب مرد و زنده گشت حیاتست بعد مرگ

ای غم بکش مرا که حسینم توی یزید