خیز که دوران ماست شاه جهان آن ماست

گفتم خیرست گفت ساقی بیخود رسید

عقل در آن غلغله خواست که پیدا شود

کودک هم کودکست گو چه به ابجد رسید

چون نظرش جان ماست عمر موبد رسید

ساقی بی رنگ و لاف ریخت شراب از گزاف

رقص جمل کرد قاف عیش ممدد رسید