می کشدم موکشان من ترش و سرگران

می کشدم ابروار عشق تو چون تندباد

دست دل از رنج رست گر چه دلارام مست

بست سر زلف بست خواجه ببین این گشاد

رو که مراد جهان می کشدم بی مراد

عقل بر آن عقل ساز ناز همی کرد ناز

شکر کز آن گشت باز تا به مقام اوفتاد