کن ترحم بر لب خشکم نگر

مرد ابله گفتی اش : ای با سخا!

کاسه ای هم کن ز احسان نذر ما

میل دوغم در دل و خون در جگر

مرد گفتش : پس به پهلویم نشین

چون مهیا شد ، ببر خیکی ازین!

ساعتی دیگر که شد وقت درو