در جهان ، گر احمق و گول آمدند

چون به دریا ، کشتی بی بادبان

ای بسا اندر سرای جانشان

خود نبودی ، عقل یک شب میهمان

در عوض ، بی باده شنگول آمدند

عقل و سرمستی ، چو آب و آتش است

بین که دیوانه ،چه مایه سرخوش است