عقل و سرمستی ، چو آب و آتش است

خود نبودی ، عقل یک شب میهمان

در جهان ، گر احمق و گول آمدند

در عوض ، بی باده شنگول آمدند

بین که دیوانه ،چه مایه سرخوش است

آدمی ، گر شر « می » کردی قبول

تا دمی آساید از عقل فضول