آدمی ، گر شر « می » کردی قبول

در عوض ، بی باده شنگول آمدند

عقل و سرمستی ، چو آب و آتش است

بین که دیوانه ،چه مایه سرخوش است

تا دمی آساید از عقل فضول

پادشاه عقل هر جا خیمه زد

در زمینش ، باد نکبت می وزد