پس به حیرت افتد از مخلوق خویش

از توهم ، لعبتی پرداختن (۱)

پس ز جهل از آن خدایی ساختن

می دمد در خیکی از اندازه بیش

بس کند تلقین خویش و دیگران

تا که کاهی را کند ، کوهی گران (۲)

خود چو این اوهام را باور نمود