بس کند تلقین خویش و دیگران

پس ز جهل از آن خدایی ساختن

می دمد در خیکی از اندازه بیش

پس به حیرت افتد از مخلوق خویش

تا که کاهی را کند ، کوهی گران (۲)

خود چو این اوهام را باور نمود

پیش پای او بیفتد در سجود