آن یکی گفتش : چه شکری می کنی

چند روزی از قضا ، گم شد خرش

در پی گمگشته اش بودی روان

لیکن از این حال ، شکرش بر زبان

وقت زاری کردن است و شیونی

رفته از کف ، مونس روز و شبت

هم عصای پیری ات ، هم مرکبت