وقت زاری کردن است و شیونی

در پی گمگشته اش بودی روان

لیکن از این حال ، شکرش بر زبان

آن یکی گفتش : چه شکری می کنی

رفته از کف ، مونس روز و شبت

هم عصای پیری ات ، هم مرکبت

او نه تنها خر ، که بودت همدمی